~!!!EstelioN!!!~

ไม่กี่คนที่จะเคียงข้างกัน...ไม่กี่คนที่จะรักฉันจริง

ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอะไร ถึงไม่ค่อยมีคนรักฉัน
บางทีอาจเป็นเพราะตัวฉันนิสัยไม่ดีก็ได้มั้ง
แต่เวลาที่มีใครมาขอความช่วยเหลือฉัน ฉันก็ช่วยเสมอ
โดยเฉพาะถ้าเป็นคนสนิท...ฉันยินดีช่วยสุดชีวิต
ไม่ได้หลับ ไม่ได้นอนก็มี ไม่ได้กินข้าวก็มี เครียดแทนเป็นเดือน ๆ ก็มี
เสียเงินเสียทองให้ก็มี สละเวลาว่างอันมีอยู่น้อยนิดให้ก็มี
ช่วยได้ แม้ว่าขณะนั้นตัวฉันก็มีปัญหาของฉันเหมือนกัน
ฉันทำให้ได้แทบทุกอย่างเลย

แต่...ในยามที่ฉันมีปัญหา...ฉันเห็นแ่ต่แผ่นหลังอันแห้งแล้งของพวกเขา
ไม่มีใคร...ยื่นมือให้ฉันเลย ไม่มีเลย
ฉันเคยคิดว่า ปัญหาของฉันอาจจะยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะมาช่วยได้
แต่คิดไปคิดมา...ฉันว่าไม่ใช่
ฉันไม่ได้ถามเสียหน่อยว่า>>> ฉันควรจะทำแท้งหรือเก็บเด็กไว้ดี?
ฉันถามแค่ว่า >>> ฉันควรจะเรียนวิชา A หรือ B ดีกว่ากัน?

ฉันรู้ว่าเรื่องบางเรื่อง เราก็ควร/สามารถ ตัดสินใจได้เอง
แต่บางครั้ง ถ้าได้คำแนะนำ หรือมุมมองจากคนรอบข้างมาช่วยด้วยก็จะดีกว่ามิใช่หรือ
แต่ทำไมสิ่งที่ฉันได้ มันกลับเป็น

"อืม"

"อ่านะ" 

" -_- "

" -*- "

"..." 

ฯลฯ

ช่างเป็นคำตอบที่ให้กำลังใจฉันเหลือเกิน
นอกจากจะไม่ช่วยแล้ว ยังทำให้รู้เหมือนว่าไม่อยากรับฟังอีกต่างหาก
ฉันปลอบใจตัวเองไปว่า "ฉันรบกวนเขาผิดเวลามั้ง"
(ทั้งที่ฉันก็รู้อยู่เต็มอกว่ากำลังหลอกตัวเอง)

ฉันรู้ซึ้งแล้วล่ะว่า ในชีวิตคนเรานี้
มีเพียงไม่กี่คนที่จะรับฟังเรา อยู่เคียงข้างเราเสมอ แล้วก็รักเรามาก ๆ
มีเพียงไม่กี่คนที่จะแบ่งปันความทุกข์ของเรา
มีเพียงไม่กี่คนที่จะรู้สึกอะไรแย่ ๆ แทนเรา
ฉันเข้าใจแล้ว...มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะรักตัวเองไว้ก่อน
ฉันเข้าใจแล้ว "อัตฺตาหิ อัตฺตโนนาโถ"  มันเป็นยังไง
(วันนี้ขอให้คำพุทธก็แล้วกัน เข้าใจง่ายดี"

เข้าใจนะ...แต่ไม่ได้แปลว่า ไม่เสียใจ
ต่อไปนี้ ฉันจะพยายามพึ่งตัวเองให้มากขึ้น ไม่ไปรบกวนคนอื่นก็แล้วกัน