~!!!EstelioN!!!~

เรื่องราว...มีดังต่อไปนี้

A เป็นนิสิตจุฬาฯ คนหนึ่ง
ฺB เป็นเพื่อนของเอ นักศึกษามหาวิทยาลัยอื่น
สถานที่ : ร้านเบเกอรี่บนห้างสรรพสินค้า ร้านนี้มีแคชเชียร์ 3 แห่ง เรียงกัน
               เวลาจะจ่ายเงิน ลูกค้าต้องเข้าแถวแบบในรูป  วิธีจ่ายเงินก็คล้าย ๆ กับซื้อตั๋วดูหนัง

 A สั่งเค้กไว้ และเดินไปดูว่าพนักงานได้หยิบเค้กที่สั่งให้แล้วหรือยัง (ดูภาพประกอบ)

แต่เผอิญ บริเวณที่ A เดินไป เป็นบริเวณที่เป็นแคชเชียร์สุดท้าย ใกล้ ๆ กับทางออก
A เลยดูเหมือนกับว่ากำลังแซงคิวจ่ายเงิน (แต่จริง ๆ แล้ว A ซื้อของร้านนี้บ่อยและรู้ระบบดี)

B :  นี่เธอ เรียนสูง "ตั้งจุฬา" ไม่รู้หรือไงว่าต้องไปเข้าแถวตรงโน้นน่ะ
A :  ก็ไม่ได้จะจ่ายเงิน แค่มาดูว่าพนักงานเขาหยิบเค้กให้หรือยัง

่

เหตุการณ์ข้างบนนี้ เป็น "การเข้าใจผิด" ของ B ที่คิดว่า A เข้าแถวไม่ถูก
แต่จริง ๆ แล้ว A ไม่ได้มีจุดประสงค์จะเข้าแถวจ่ายเงิน
ในข้อนี้ ก็ให้อภัยได้ ไม่คิดอะไร เพราะเป็นการเข้าใจผิด
แต่ที่ยังคงติดค้างอยู่ในใจก็คือ ทำไมต้อง "เรียนสูง ตั้งจุฬา" ด้วย???
ความคิดดังกล่าวของ B บ่งบอกว่า B คิดว่านิสิตจุฬาจะต้องทำอะไรถูกต้องทั้งหมด
จะต้องเพอร์เฟค พลาดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าพลาดจะไม่เหมาะแก่การเป็นนิสิตจุฬา

คำถาม1 : นิสิตจุฬาเป็นมนุษย์หรือพระเจ้า??? นิสิตจุฬาถึงได้ทำพลาดไม่ได้
คำถาม2 : แล้วนิสิต นักศึกษามหาวิทยาลัยอื่น ๆ อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์เดียวกับคำถาม 1 หรือไม่
คำถาม3 : ค่านิยมดังกล่าว ถูกต้องและยุติธรรมสำหรับนิสิตจุฬามากน้อยเพียงใด

ในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยคนหนึ่ง
ข้าพเจ้าอยากเรียกร้องให้สังคมได้ให้โอกาสและความยุติธรรมแก่นิสิตจุฬาให้มากขึ้น
มิใช่ในด้านอาชีพการงาน
แต่เป็นเรื่อง "ค่านิยม" และ "การคาดหวัง" ในตัวนิสิตว่าดีเลิศไร้ที่ติไปเสียทุกอย่าง
ข้าพเจ้าไม่ได้บอกว่า มหาวิทยาลัยของข้าพเจ้าผลิตบัณฑิตที่ดีหรือไม่ดีอย่างไร
แต่กำลังจะบอกว่า นิสิตจุฬาฯ สุดท้ายก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น
ขอให้เราได้ "หายใจ" บ้างเถอะค่ะ...ขอบคุณค่ะ